W salonie stał również mężczyzna w średnim wieku. Gdy zobaczył ją schodzącą, postąpił krok naprzód, by wziąć jej bagaż i skłonił się z szacunkiem: „Panno Lewis”. To był Philip Lee, kamerdyner rodziny Leachów. Rodzina Leachów wysłała go, by odebrał Julianę, okazując jej tym samym szacunek. Selene spojrzała na nią przepraszająco: „Jill, przepraszam, nie chciałam tego zrobić”. Juliana zatrzymała się przed nią, spojrzała na nią z wyższością i powiedziała obojętnie: „Przepraszasz za to, że nie udało ci się pomóc mi w ucieczce, czy za popchnięcie mnie do rzeki?” To Selene pomogła dziś Julianie uciec. Ale niedługo po tym, jak Juliana wybiegła, Jermaine ruszył za nią. Stojąc nad rzeką, Juliana groziła mu śmiercią, byle tylko nie brać ślubu. Selene podeszła, by ją przekonać, ale wtedy zepchnęła ją do rzeki. Po mieście rozeszła się wieść, że Juliana Lewis wolała umrzeć niż poślubić Bensona Leacha. Zarówno Jermaine, jak i Philip spojrzeli na nie znacząco. Selene wpadła w panikę, spuszczając wzrok: „Przepraszam. Nie chciałaś uciekać ani skakać do rzeki. To wszystko moja wina, przepraszam”. Jermaine powiedział z ponurą twarzą: „Jill, nie zrzucaj całej winy na siostrę”. Juliana prychnęła lekko: „Odprowadź mnie”. Selene spojrzała na Julianę i wyszła za nią. Na zewnątrz panował chłodny, jesienny wieczór, a na dziedzińcu znajdowała się fontanna. Juliana zatrzymała się przed fontanną, po czym pociągnęła Selene i popchnęła ją do przodu... Z pluskiem Selene wpadła do wody i wyglądała okropnie. Próbowała wstać: „Jill, ty...” Jednak Juliana kopnęła ją z powrotem do basenu: „Nieślubna córka nie jest moją siostrą”. Wszystko to wydarzyło się tak nagle. Jermaine był osłupiały, po czym podbiegł i odciągnął Julianę: „Dlaczego popchnęłaś Selene?” Selene trzęsła się w wodzie, zasłaniając piersi ramionami: „Tato, nie wiń Juliany. To przeze mnie została zabrana z powrotem. To nieważne, dopóki nie jest na mnie zła”. Jermaine zapłonął gniewem: „Nie ma dla niej usprawiedliwienia...” Juliana podeszła do samochodu rodziny Leachów i wsiadła do niego, nie zwracając uwagi na to, co mówili. Philip spojrzał na nich i powiedział do Jermaine'a: „Panie Lewis, rodzina Leachów dobrze zaopiekuje się pańską córką”. Jermaine był w tej chwili zbyt zajęty Selene, by przejmować się tym, jak rodzina Leachów potraktuje Julianę. Philip pożegnał się i wsiadł do samochodu, a Jermaine nawet nie podniósł wzroku, dopóki samochód nie zniknął. Martwił się tylko o Selene, która została wepchnięta do basenu. Jak sugerowało jej imię, Selene zawsze była księżycem otoczonym miriadami gwiazd. W samochodzie Philip wciąż zerkał w lusterko wsteczne na Julianę, która wyglądała na spokojną i wyzutą z emocji, jakby wszystko to nie miało z nią nic wspólnego. Wydawała się zupełnie inna niż ta Juliana z plotek. Było już ciemno, gdy dotarli do domu Leachów, który był rzęsiście oświetlony. Stary Pan Leach siedział w salonie, obserwując wchodzącą Julianę. Kamerdyner powiedział: „Panie, to jest Panna Lewis”. Stary Pan Leach spojrzał na Julianę i był nieco zaskoczony, ponieważ wyglądała zupełnie inaczej niż na zdjęciach, które widział. Juliana na zdjęciach miała rude włosy, mocny makijaż oczu i czerwone usta, i wyglądała jak huliganka. Ale teraz Juliana, z różowymi ustami i ładnymi białymi zębami, wyglądała dostojnie i wielkodusznie, ale także wyniośle i dumnie jak wilk, co w pewnym sensie przypominało jego wnuka. Juliana skinęła lekko głową i przywitała się uprzejmie: „Panie Leach”. Stary Pan Leach był całkiem zadowolony, że zachowywała się szlachetnie i nie była ani trochę bojaźliwa: „Nie obchodzi mnie, jaka byłaś kiedyś. Dopóki będziesz się dobrze zachowywać i wypełniać swoje obowiązki jako młoda dama, rodzina Leachów nie będzie dla ciebie surowa”.