Bastian To słowo, nieznane i obce, zawisło w powietrzu między nami. Zmarszczyłem brwi. "Randka?" powtórzyłem, niepewien znaczenia. Policzki Elary oblały się delikatnym, różowym rumieńcem, a z jej ust uleciał cichy śmiech. "To taki ludzki zwyczaj," wyjaśniła ciepłym głosem. "Niezobowiązujący posiłek spędzony z kimś, na kim ci… zależy." Moje serce zabiło mocniej. Zależy. Te słowa rezonowały głęboko