Elara Trochę denerwowałam się tą kolacją. To było dziwne, że wzywał nas na posiłek w ten sposób. Bastian, na szczęście, zdawał się nie zauważać mojego nagłego niepokoju. – Dziękuję, kapitanie – odpowiedział spokojnym głosem. – Zaraz tam będziemy. Kapitan skinął krótko głową i zniknął w głębi korytarza. Zostawszy sama, spojrzałam na Bastiana, a obawa zaczęła przyćmiewać moją radość. – Wszystko w po