Perspektywa Freyi Ceremonia koronacyjna trwała w najlepsze, a śmiech niósł się po skąpanej w blasku księżyca polanie niczym duchy radości, której już nie rozpoznawałam. A w samym centrum – stał on. Mój towarzysz. Alfa Caelum. Dziś miała przypadać nasza trzecia rocznica. Powiedział mi, że jest zbyt zajęty – zbyt zajęty na przysięgi w świetle księżyca, zbyt zajęty dla mnie. A jednak stał tutaj, nie u mojego boku, lecz u jej boku. Aurory. Córki Watahy Błękitnego Księżyca. Urodzonej jako Beta. Nowo mianowanej pilotki Skrzydła Powietrznego. Idealnej dziedziczki Rady. Najpierw zauważyłam pustkę na jego dłoni. Obrączka, którą niegdyś przysięgał nosić na zawsze, zniknęła. „Zapomniałem” – mogłam sobie wyobrazić jego odpowiedź, gdybym zapytała. Ale wiedziałam lepiej – Aurora nie chciała, by świat wiedział, że jest już zajęty, a dla niej był gotów obedrzeć mnie ze skóry. Aurora rzuciła mu się w ramiona przed Kamiennym Kręgiem, a jej śmiech był tak jasny, jakby sam księżyc ją ucałował. Wtedy przemówiła. Jej głos, miękki jak puch, a dwukrotnie bardziej jadowity, prześlizgnął się przez oświetlony ogniem krąg niczym ostrze owinięte w aksamit. – Alfo Caelum, powiedziałeś… – Przechyliła głowę, a w jej oczach błysnęło wyrachowane okrucieństwo. – Powiedziałeś, że kiedy zostanę pilotką, dasz mi coś, czego nikt inny nigdy nie mógłby mieć. Dowód lojalności. Miłości. Czy to było tylko czcze gadanie do poduszki? Polana zamarła na jedno uderzenie serca. A potem wilki wybuchły – nie wyzwaniem, nie oburzeniem, ale świętowaniem. Wycia wzniosły się w niebo jak dym ze stosu pogrzebowego; łapy klaskały, gardła warczały z aprobatą; nawet starszyzna kiwała głowami, jakby duma zapuściła korzenie w ich kościach. Myśleli, że to jego naznaczenie. Objawienie jego Luny. Ponieważ Caelum nigdy nie wymówił mojego imienia. Nigdy mnie nie naznaczył. Nigdy nie uznał mnie przed Kamiennym Kręgiem. A teraz, gdy Aurora stała obok niego, to ją widzieli. Caelum nie zaprzeczył jej słowom. Uśmiechnął się. Nie tym chłopięcym uśmiechem, którym obdarzał mnie kiedyś pod gwiazdami, gdy nadawaliśmy imiona wymyślonym szczeniętom w konstelacjach, ale uśmiechem zimniejszym, ostrzejszym, wyrachowanym – uśmiechem Alfy odbierającego swoją nagrodę. Jego dłoń wsunęła się do płaszcza, a gdy się wynurzyła, zobaczyłam go. Pierścień. Ten z Czarnego Rynku Półksiężyca, ten, o który błagałam nie ze względu na jego wartość, ale dlatego, że był ostatnią więzią z moją matką. A teraz on wsuwał ten pierścień na palec Aurory. Coś we mnie pękło. Rzuciłam się naprzód przez krąg wilków, mijając dłonie w połowie klaskania i usta w połowie wycia. – Czekaj! Stłumione okrzyki przecięły noc. Twarze zwróciły się w moją stronę. Nie z litością. Nie ze zrozumieniem. Ale z oburzeniem. „Śmie przerywać Alfie?” „Kim ona jest, by mu się sprzeciwiać?” „Niewdzięczna Omega – czy myśli, że stoi ponad Kręgiem?” Głosy starszyzny niosły się jak grzmot, warstwione wiekami prawa. – Cofnij się, dziewczyno. Przynosisz wstyd sobie. Przynosisz wstyd Alfie. Ryker, egzekutor Caeluma, zadrwił z cienia. – Jeden pierścionek, a ona ślini się, jakby to był kamień księżycowy i przeznaczenie – szydził. – Mówiłem wam, że Omegi są puste. Zwłaszcza te osierocone. Ich potępienie paliło mnie jak ogień, każde słowo było jak bicz na i tak już krwawiącej skórze. Ale nie zatrzymałam się. Moje oczy były utkwione w pierścieniu lśniącym na palcu Aurory. Moja ręka sięgnęła… Caelum złapał mnie za nadgarstek, w jego uścisku było żelazo i rozkaz. – Teraz jest jej – powiedział, a każda sylaba była naostrzona autorytetem Alfy. – Ale obiecałeś – szepnęłam. Nie mrugnął. – To był prezent. Dla Aurory. Aby uczcić jej awans. Awans. Jakby ten pierścień nie należał do ducha bohatera wojennego. Jakby nie został kupiony za krew. Wpatrywałam się w niego. – A jeśli powiem ci, że nie pytałam? Za nim Ryker szczeknął śmiechem. – Naciągaczka. Mówiłem ci, że nigdy nie była równa Alfie. Zwykła przybłęda z litości, z ładnymi oczami i bez kłów. Aurora parsknęła, odpinając pierścionek. – Proszę cię. Nawet go nie chciałam. Caelum nigdy nie powiedział, że to coś znaczy. – Rzuciła go pod moje stopy. Rubin uderzył w ziemię z dźwiękiem, który odbił się echem niczym klątwa. Chichoty przetoczyły się przez tłum. Starszyzna kręciła głowami z pogardą. „Ośmieliła się obrazić naszą przyszłą Lunę, powinna zostać ukarana”. Ich osąd ciął głębiej niż jakiekolwiek ostrze. Ale ja nic nie powiedziałam. Klęknęłam, palce zacisnęły się wokół klejnotu, wciskając go w dłoń, aż jego krawędzie wbiły się w moją skórę. Ten pierścień należał kiedyś do Uzdrowicielki Myry. Medyczki. Wojowniczki. Mojej matki. Zlekceważyli ją jako kolejną Omegę, ale nie wiedzieli, że wynegocjowała pokój na terytorium krwi, mając tylko swoje imię i ten pierścień. Nie wiedzieli też o moim ojcu – Arthurze Thornie, strategu polowym, Widmowym Generale Żelaznego Kła, który stracił cały swój oddział na terytorium wroga, ocalając jedynie pokój, który kupiła ich ofiara. I nie wiedzieli o mnie. Jedynej córce Arthura. Niegdyś dowódcy frontowego w Jednostce Zwiadowczej Żelaznego Kła, siłach do zadań specjalnych tak tajnych, że nawet Rada nie miała nad nimi jurysdykcji. Kiedy odeszłam na emeryturę, nie tylko nakazano mi pogrzebać moją tożsamość – zabroniono mi, pod groźbą krwawej przysięgi, uwalniać mój prawdziwy zapach. Moje feromony Alfy. Przez trzy lata tłumiłam każdy instynkt, nie za pomocą leków tłumiących, które nigdy nie działały na wilki wysokiej rangi, ale poprzez czystą wolę, dyscyplinę, ból. I nawet po wygaśnięciu przysięgi nadal to ukrywałam. Dlaczego? Ponieważ chciałam wierzyć, że miłość jest możliwa bez dominacji. Że ktoś może mnie pokochać za to, kim jestem, a nie za moją krew Alfy, nie za moje dziedzictwo, nie za wilka zwiniętego pod moją skórą. Więc kiedy spotkałam Caeluma – kiedy znalazłam go złamanego, lecz ambitnego, wilka z marzeniami zbyt wielkimi na łańcuchy, w których się urodził – pozwoliłam mu zobaczyć tylko to, co wybrałam: skromną Omegę z tylnej jednostki logistycznej. Kobietę bez przeszłości, bez oczekiwań, bez nazwiska. I wybrałam go. Wierzyłam, że to wystarczy. Dałam mu więc wszystko – odszkodowanie wywalczone krwią moich rodziców, zasoby, za których ochronę oddali życie, fundament Watahy Srebrnego Kła, kapitał na budowę jego firmy. Dałam mu trzy lata mojego życia – trzy lata wiary, lojalności, czekania. A teraz stałam zdradzona, patrząc na człowieka, którego kiedyś nazywałam watahą. Powoli wstałam. Ból w piersi stwardniał w coś zimniejszego. – Zapomnij o pierścieniu – powiedziałam. – Jutro moi rodzice wracają ze Wschodniej Granicy. Chcę, żebyś był przy mnie. Stań jako mój towarzysz. Po raz pierwszy jego opanowanie zachwiało się. Przebłysk – winy? Wątpliwości? – Dobrze – powiedział w końcu. Odwróciłam się i odeszłam. Za mną Ryker mruknął: – Teraz robimy za kurierów dla martwych Omeg? Co następne, parady duchów? Nie odwróciłam się. Tylko mocniej ścisnęłam pierścień. – Śpijcie spokojnie – szepnęłam. – Jutro wracacie do domu. Ich śmiech i drwiny ciągnęły się za mną, gdy mijałam tłum – starszyzna kręciła głowami, goście szeptali, jakby moja hańba była rozrywką. Niech myślą, że Aurora będzie ich Luną. Niech wierzą, że ich Alfa to człowiek, który zna lojalność. W dniu, w którym poznają prawdę, wstyd nie będzie moim ciężarem. To będzie ich wstyd.