– Kaelen... – Ściągnęłam brwi, wątpiąc, że on faktycznie mówi do mnie. Pociągnął mnie za nadgarstek. – Co się stało? Jego twarz nic nie wyrażała, ale widziałam coś więcej. W jego oczach kryło się więcej emocji niż przez długi czas. – Chciałam porozmawiać z tobą na osobności... – szepnęłam. – Więc wejdź. Odwróciłam głowę, by spojrzeć na Vesperę. – Dlaczego czekałaś na zewnątrz? Jest zimno... – Nie