– Denerwujesz się? – zapytał mnie Kaelen. – Cóż... po pierwsze, nawet nie wiedziałam, że masz swój własny, cholerny prywatny odrzutowiec. – Naprawdę? – Uniósł brew. – No tak. A po drugie, naprawdę się martwię; nie będę kłamać, wydaje się, że nic co dobre, nigdy nie trwa dla nas wiecznie. Chwycił moją dłoń i delikatnie ją ścisnął. – W takim razie cieszmy się tą chwilą, skoro rzekomo ma być fajnie –