Perspektywa Caelii Siedziałam z dłonią splecioną z dłonią Gaela, który prowadził samochód drugą ręką. Przez całą drogę milczał i nie odzywał się ani słowem. Byłam zaskoczona, kiedy wpadł do salonu, każąc mi wstać i przebrać się w coś wygodnego. – Przecież jem – zauważyłam poważnie. Podszedł do mnie i z poważnym wyrazem twarzy podniósł tacę. – Caelia, w tej chwili – rozkazał. Nie chciałam mu