Punkt widzenia Zity – Wracaj! – warknęła na mnie moja wilczyca. – Nie – prychnęłam, idąc w stronę granicy watahy. – Powiedział, że to nieporozumienie – zawarczała głośniej. Ruszyłam ręką i ocierając łzy, wybuchnęłam śmiechem. – Akurat. Kiedy dotrze to do twojej zakutej pały, że on nas nie chce? – zapytałam głośno. – Ależ chcę – krzyknął z tyłu. Stanęłam jak wryta, a potem odwróciłam się prz