Ryker: Patrzyłem, jak Adriana wychodzi z łazienki w czerwonej sukience. Przez chwilę się wahała, ale wzięła głęboki oddech i podeszła do mnie. Unikała mojego wzroku, gdy się odwróciła, pokazując mi plecy i przytrzymując sukienkę, co było niemą prośbą o pomoc przy zamku. Uśmiechnąłem się i pomogłem jej, delikatnie przesuwając palcem po jej plecach, wiedząc, że choć nie powiedziała ani słowa, lubiła