Perspektywa Emily Przełknęłam ślinę, zarzucając pasek torby na ramię i wstając. – Jesteśmy sami. Nie możemy być sa... Moje słowa zostały ucięte, gdy Bryson odwrócił mnie, a mój tyłek przycisnął się do stołu. Uwięził mnie, opierając obie dłonie po moich bokach. – Gówno mnie obchodzi, czy powinniśmy być widywani razem sami, czy nie, Em. Nikt, nawet ta cholerna rada wilkołaków, nie może nas rozdzieli