Draken Czułem się jak głupiec. A właściwie kimś gorzej. Kretynem, pionkiem — kompletnym idiotą. A tym, co piekło mocniej niż sam wstyd, była świadomość, że pozwalałem, by to trwało tak długo. Przez lata byłem w garści Ziry, pozwalając jej pleść tę drobną sieć manipulacji, gdzie każde kłamstwo było nasączone trucizną, podawaną w mikroskopijnych dawkach. I chętnie połykałem każdą z nich z osobna. Bo