W salonie zapadła grobowa cisza. Oczy Rhei przepełnione były bólem. Wykrztusiła z trudem: – Carter, po prostu pozwól mi odejść. Trzymał ją mocno, nie chcąc pozwolić jej wyjść, jednocześnie wciąż będąc splecionym z Lauren. Jaki to miało sens? – Czy naprawdę wyglądam na kogoś, kim można tak łatwo pomiatać? Arielle i Adrian podbiegli do Rhei, przytulając ją z obu stron. – Mamo, proszę, nie kłóć się