Znosiła taki ból, a mimo to upierała się, by pracować po północy? „Przepraszam... za kłopot...” Elara przycisnęła się do jego piersi, jej oddech był płytki i słaby. Nie miała już sił, ale z jakiegoś powodu bycie w ramionach Sebastiana – jego ciepłe i stabilne ciało – sprawiało, że ból stawał się mniej nieznośny. „Nie musisz mnie przepraszać”. „...Ale... ty... byłeś jedyną osobą... do której mogłam