Jego ramiona zesztywniały, a wszyscy wzięli wdech, więżąc powietrze w płucach. Powoli się odwrócił, a ja błagałam w duchu, by nie dostrzegł strachu w moich oczach. Jego oczy były czarne, gdy utkwiły we mnie groźne spojrzenie. „Warczysz na moich ludzi?” – zapytał szorstko. Próbowałam się wyprostować, stanąć dumnie i wyglądać na silną oraz obojętną. „Jestem w pełni zdolna do tego, by iść sama” – p