Wciąż miałam na sobie białą sukienkę. Moja skóra była odsłonięta na więcej niż jeden sposób, a pan Bates obserwował każdy jej cal. Serce łomotało mi w piersi i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że wciąż nic nie jadłam. Trixy nie odzywała się od godzin, ledwo wyczuwałam jej obecność, więc zostałam tylko ja. Ja i pan Bates, który miał kamienny wyraz twarzy, topniejący nieznacznie tylko wtedy, gdy j