– Proszę! Proszę, przepraszam! Nie! Ciche odgłosy błagania wyrwały mnie z gwałtownego snu i moje oczy zamrugały, otwierając się, ale nie widziałam nic poza rozmytymi światłami, a dźwięki wydawały się bardziej odległe, gdy byłam przytomna. – Tak bardzo przepraszam! – krzyczał. Nie był blisko, jego głos dobiegał z głębi korytarza. Gdzie on był? Błagał o życie, jego głos brzmiał na stłumiony i zdespe