Kaelen zjadł ostatnią łyżkę zupy, a potem przyjął leki. — Panie Vane, na tę noc to wszystko. Muszę już iść, ale przygotowałam więcej zupy na wypadek, gdyby zgłodniał pan później — powiedziała Elara, wstając i odstawiając tacę na stolik kawowy. — Nie, zostań — zażądał Kaelen, gwałtownie chwytając ją za nadgarstek. Elara zamarła, a jej oczy rozszerzyły się, gdy spojrzała na wielką dłoń króla Syndyka