Perspektywa Seraphiny "Seraphino, dzień dobry" – powiedział łagodnie tata. Nie odpowiedziałam. Po prostu przeszłam obok niego, z torbą zwisającą z ramienia, z bladą twarzą po kolejnej nieprzespanej nocy. Oczy mnie szczypały, ale nie chciałam, żeby znów widział, jak płaczę. Westchnął. "Seraphino, proszę, nie rób tego". Zatrzymałam się na sekundę, wpatrując się w podłogę. Mój głos zabrzmiał płasko.