Z perspektywy Serafiny Wciąż poprawiałam bluzkę, kiedy usłyszałam, jak otwierają się drzwi. Odwróciłam się, a moje serce podskoczyło. – Selena! – pisnęłam, pędząc przez pokój. Ona również rzuciła torby i krzyknęła. – Serafina! Wpadłyśmy sobie w ramiona, śmiejąc się tak głośno, że aż trzęsły się ściany. Przytuliła mnie tak mocno, że prawie nie mogłam oddychać. – Tak bardzo za tobą tęskniłam! – powi