Punkt widzenia Seraphiny Byłam zła, tak zła, że nie mogłam nawet logicznie myśleć, ale też się martwiłam. Declan i ja byliśmy w końcu szczęśliwi. Był taki pełen życia i uśmiechnięty. Zawsze się ze mną droczył, przytulał mnie, mówił głupoty tylko po to, żeby mnie rozśmieszyć. Przez chwilę myślałam, że mrok zniknął z jego oczu. Myślałam, że może przeszłość, o której nie chciał rozmawiać, też odeszła