Punkt widzenia Seraphiny „Możesz zejść na dół i pomóc mi sprzątać?” Głos Alistaira zawtórował pukaniu do moich drzwi. „Zostaw mnie w spokoju!” – odkrzyknęłam, przewracając się na plecy i zakrywając twarz dłońmi. „Seraphina, mówię poważnie, cały dom wygląda jak po katastrofie”. Przycisnęłam poduszkę mocniej do uszu. Ostatnią osobą, którą chciałam zobaczyć, był Declan. „To nie moja wina” – mruknęłam