Punkt widzenia Astora Czułem, że dom zaciska się wokół mnie. Wszyscy byli cicho – była to ta specyficzna cisza, kiedy rodzina się rozpada i nie wie, jak na nowo się posklejać. Seraphina w ogóle się do mnie nie odzywała, nawet nie patrzyła w moim kierunku. Przestała jeść, a przy stole w jadalni tylko dźgała jedzenie widelcem, po czym je zostawiała. Alistair posyłał mi spojrzenia, które raniły głębi