**Enzo** Połączenie nadeszło niczym ostrze przesuwające się po gardle. Szum. Syk. Potem – jej głos, słaby i złamany, wyciągający jego imię z mroku. – Enzo... Ten dźwięk go wypatroszył. To była ona. Żywa. Słaba, ale żywa. Potem cisza. Linia się nie rozłączyła, po prostu... trwała. Enzo trzasnął telefonem o stół, włączając głośnik. Jego ludzie zamarli. Pokój znieruchomiał, z wyjątkiem tętna pędząceg