Lola – 16:00 Lola wbiegła po schodach do swojego mieszkania, plecak podskakiwał, klucze ściskała w jednej ręce, a jej mózg wirował w tuzinie kierunków. Kawa, czynsz, Rosjanie, och – i mężczyzna, którego mogłam, ale nie musiałam, przypadkowo porwać. Mijała drzwi Baby Jagi jak zawsze – Tylko po to, by zamrzeć, gdy te się uchyliły i ten chropowato-miodowy głos zawołał: – Proszę, proszę. Patrzcie, kto wlecze swój żałosny mały tyłek do domu. ***Szlag***. Odwróciła się. – Cześć, Baba Jago. Kobieta wyszła na korytarz w bluzie CAŁKIEM NIEZŁA BABCIA, różowych futrzanych kapciach, popijając z kubka z napisem PRAWDOPODOBNIE WHISKY. Jej loki były polem bitwy wsuwek, a oczy błyszczały, jakby czekała na atak. – Przyniosłam ci rano herbatę – powiedziała Baba słodko. – Użyłam zapasowego klucza. Jak dobry sąsiad. Żołądek Loli opadł. – Ty… weszłaś do mojego mieszkania? – Och, nie bądź nerwowa. Widziałam, co zostawiłaś przywiązane do łóżka. – Łyk. Uśmieszek. – I powiem ci, dziecinko… wreszcie. Lola zakrztusiła się. – To nie tak, jak wygląda! – A jak to wyglądało w takim razie? Bo dla mnie wyglądało jak bóg o wzroście metr dziewięćdziesiąt z morderstwem w oczach, spętany jak wieprz lawendową liną. – Nie chciałam go porwać! Nie wiem, co się dzieje! Jaga parsknęła tak mocno, że herbata prawie wylała się z jej kubka. – Najlepsze zdanie, jakie usłyszałam w tym tygodniu. – Nic mu nie jest. Żyje. Pewnie jest wściekły. – Poprosił mnie, żebym go rozwiązała. Bardzo grzecznie. Powiedziałam mu, że nie. – Ponownie upiła łyk. – Nie mój cyrk. Nie moje przykute do łóżka ciacho. Lola zakryła twarz. Ton Baby złagodniał. – Hej. Wszystko okej, robaczku? Wzruszenie ramion. Skinienie głowy. Kolejne wzruszenie ramion. – On jest niebezpieczny – powiedziała Jaga. – Nie zły. Cicha woda, powolny lont. Ale kiedy się ruszy, to celowo. W gardle Loli zaschło. – Nie wyglądał na przestraszonego. Wyglądał na… zaciekawionego. Jakbyś była zagadką. – To… trafne. Jaga pocałowała ją w skroń. – Jeśli jest prezentem, zatrzymaj go. Jeśli pułapką, połam mu te cholerne nogi. Zostawiłam mu batoniki cytrynowe i soczek w kartoniku. Gulasz później. Drzwi się zamknęły, zostawiając Lolę zamrożoną na schodach. Głęboki oddech. Radziłaś sobie z gorszymi rzeczami. …Nigdy z czymś takim. W sekundzie, gdy otworzyła drzwi, uderzył ją zapach – cytrusy i gorąco, chaos przywierający do ścian. Zapach „ups, porwałam faceta, który mógłby mnie złamać na pół”. Oparła czoło o drewno. Mogłaś go rozwiązać, zanim wyszłaś, idiotko. Ale nie – zostawiłaś go spętanego jak dominę ze sklepu „Wszystko po 5 złotych” z lękiem przed zobowiązaniami. – Wróciłaś – dobiegł niski, wkurzony głos. Podskoczyła. – Jezu – musisz mówić jak złoczyńca z Bonda? W sypialni wciąż tam był. Związany. Morderczy wzrok. Milczący. Po prostu patrzący. I to było jakoś gorsze. – Powiesz coś, czy będziesz się gapił, aż moja dusza spłonie? – zapytała. – Gdzie ty, do cholery, byłaś? – W pracy. – Zostawiłaś mnie tutaj. Związanego. Samego. – Mówisz to tak, jakbyś nie był przerażający. – To ja jestem związany. – Właśnie. Jego nozdrza się rozdęły. Niesprawiedliwe. Furia nie powinna iść w parze z kośćmi policzkowymi. Odwróciła się w stronę biurka. – Baba Jaga mówiła, że byłeś nieuprzejmy. – Nakarmiła mnie jajkami i przesłuchiwała, jakbym miał żenić się z jej córką. – Ta, ona tak ma. – A potem wyszła. Bez rozwiązywania mnie. – Cieszę się, że tego nie zrobiła. Nadal jesteś potencjalnym mordercą. – Myślisz, że jestem na wakacjach dla morderców? – Mógłbyś być. Albo płatnym zabójcą. Albo gościem z sekty ze świetnymi genami cery. – Nie jestem w sekcie. – To właśnie powiedziałby gość z sekty. Szarpnął linami, mięśnie napięły się pod skórą. – Co trzeba zrobić, żebyś mnie rozwiązała? – Czasu. Może sprawdzenia przeszłości. – Mogłabyś przynajmniej na mnie patrzeć, kiedy mnie obrażasz. Odwróciła się powoli. Błąd. Uśmiechał się drwiąco. Jej wzrok opadł – szczęka, ramiona, liny wpijające się w niego, jakby rzucały jej wyzwanie, by je poluzowała. Zobaczył to. Ona zobaczyła, że on to widzi. – Nie gapiłam się – wyrzuciła z siebie. – Gapiłaś. – Sprawdzałam węzły. Jego śmiech był niski, niebezpieczny. – Naprawdę jesteś czymś innym. Przysunęła się bliżej. – Jeśli cię rozwiążę, zabijesz mnie? Jego wzrok prześlizgnął się po niej. – To zależy. Odurzysz mnie znowu? Wskazała palcem. – Ja tego nie zrobiłam! Gino mnie odurzył! Podał mi drinka i obudziłam się tutaj z tobą. Błysk na jego twarzy. – Znasz Gino. – Mieliśmy… sesje. Jego oczy zwęziły się. – Jestem tatuażystką, nie prostytutką – warknęła. Jego usta drgnęły. – Nie powiedziałem, że jesteś. Tupiąc, ruszyła do kuchni. Jego głos ją zatrzymał. – Lola. Jej serce podskoczyło. Boże, jak on wymawia moje imię w ten sposób? – Co? – Dziękuję. Zamrugała. – Za co? – Za poduszkę. – …Nie ma o czym mówić. Wróciła z jedyną jadalną rzeczą w lodówce – jogurtem o smaku tarty limonkowej. – Musisz umierać z głodu. – Tak. Nakarmiła go łyżeczką. Żuł, jakby go to obrażało. – Więc. Gino. Zamrugała. – Co z nim? – Powiedziałaś, że to jego wina. – Tak. To klient. Stały. Dużo gada, ale nieszkodliwy. A przynajmniej tak myślałam. – Tak myślałaś? Westchnęła. – Przekonał mnie, żebym pojechała na Burning Man. Mówił, że muszę spuścić trochę pary. Głupie, nie niebezpieczne. – Jesteście blisko? – Nie bardzo. Znajomi z pracy. Festiwalowi znajomi z pasującymi do siebie świecącymi pałeczkami. – Ufasz mu? – Tego nie powiedziałam. – Kolejna łyżeczka. – Ale nigdy nie był podejrzany. Aż do teraz. Szczęka Enzo drgnęła. – Nie wspomniał o mnie? – Powinien był? – Jest moim kuzynem. Pracuje dla mnie. – …Ta, teraz to łapię. – Nigdy nie wymienił mojego imienia? – Mówił coś o pracy dla kuzyna, ale zakładałam, że chodzi o noszenie kawy. Albo może zarządzanie OnlyFans. Enzo parsknął suchym śmiechem. – Gino niczym nie zarządza. – Ewidentnie. Studiował jej twarz, jakby próbował ją otworzyć. Nie blefowała. Wyrzuciła kubeczek po jogurcie. – Nie odpuścisz tego, prawda? – To smakuje jak kara. – To smakuje jak cytrusowa radość. – To smakuje jak limonka bez godności. Uśmiechnęła się. On nie. Ale wyglądał na mniej morderczego. Cisza się przeciągała, napięcie buczało. – Lola – powiedział Enzo, głos niski. Jej serce podskoczyło. – Tak? Odchrząknął, wskazując brodą na swoje związane ręce. – Tańczyliśmy wokół tego wystarczająco długo. Muszę się wysikać.