****Enzo**** – Wszyscy mieli udany dzień? – Jego głos przeciął ciszę, gładki jak ostrze po jedwabiu. Jego oczy przeskoczyły raz na Doma, wciąż nieprzytomnego. – Lola, zabiłaś go? Pachnie trochę trupem. Jej uśmiech był leniwy, nikczemny. – Tylko trochę. Zasłużył sobie. Wzrok Enza przeciął stół, zatrzymał się na niej. ***Chryste. Moja. Cała moja.*** Szarpnął drugi mankiet, podwinął rękawy wyżej, obs