***Enzo*** I wtedy ona weszła. Boso. Włosy w nieładzie loków i snu. Jedna z jego koszul ledwo sięgająca jej ud – jego koszula, cholera – zwisająca z jednego ramienia jak wyzwanie rzucone grawitacji. Jej bezczelne małe szorty ledwo widoczne spod rąbka. A jej oczy? Jasne. Rozbudzone. Zabójcze. Zobaczył to natychmiast – to znajome, nikczemne światło tańczące pod powierzchnią. ***Chryste, nie. Nie ter