**Enzo** Właśnie rozłożyła go na czynniki pierwsze swoimi ustami – klęcząc na śliskich kafelkach, uśmiechając się jak grzech, zlizując jego imię ze swoich warg. A on wciąż nie skończył. Nawet nie był blisko. Ponieważ nawet gdy dochodził – głośno, mocno, bezradnie – jego mózg już namierzał kolejną potrzebę. Ją. Znowu. Całą ją. Wciąż był twardy. Wciąż głodny. Wciąż zrujnowany od patrzenia, jak patrz