Więc i tak to zobaczyła. Był dzień i wszystko było boleśnie wyraźne. Oriana tonęła we wstydzie, zszokowana do głębi. Wymamrotała pod nosem: "Czy to... czy to naprawdę nie wybuchnie?" Zanim te słowa w pełni opuściły jej usta, zaskoczył ją cichy, chrapliwy śmiech. Brzmiało to tak, jakby ktoś powstrzymywał go przez bardzo, bardzo długi czas i w końcu poniósł porażkę. Ten głos... Serce Oriany już znał