Na moment wszystko spowiła ciemność. Straciłam wzrok, a uderzenie wybiło mi z płuc całe powietrze. Wyrzutkowie rozpierzchli się, lecz słyszałam chrzęst liści, gdy ruszyli w moją stronę. Wtem usłyszałam pierwotny ryk wilka Alfa. – Brać go! – krzyknął ktoś. Znów usłyszałam brzęk cięciwy, a potem jeszcze raz. Potem rozległo się mnóstwo wrzasków. A potem zapadła cisza. Ktoś wylądował z głuchym tąpnięc