Z perspektywy Zary Wieczorna mgła płynęła wokół mnie niczym rzeka. Tutaj, w lesie za naszym tylnym gankiem, gromadziła się i wirowała pod wysokimi świerkami. Owinęłam szczelniej sweter wokół ciała i czekałam. Nie trwało to długo. „Nie jesteś Ryanem” – powiedział jednooki samotnik, wkraczając na ścieżkę. „Rozczarowany?” – zapytałam. „Wiem, jak bardzo podobały ci się wasze męskie wieczory”. Samotnik