Archibald siedział na mahoniowym krześle, popijając kawę. Miał na sobie garnitur, który podkreślał jego dominującą aurę. – Pamiętam, że Dominic to wybitny młody człowiek – powiedział. Vivian promieniała, słysząc te słowa. Jej policzki zapłonęły nieśmiałym rumieńcem. Ilekroć Archibald na nią patrzył, ogarniał go smutek, gdyż przypominała mu o Seraphinie. Westchnął głęboko. Gdyby tylko Sera tutaj by