Szukała jej wszędzie, a gdy nie mogła nigdzie znaleźć dziewczynki, zaczęła się martwić. Przywołała więc kelnera. – Przepraszam, gdzie jest ta mała dziewczynka, która weszła tu ze mną przed chwilą? Kelner zapamiętał dziewczynkę o lalkowatej twarzyczce ze względu na jej słodki głos, gdy wcześniej go zawołała. – Proszę się nie martwić. Poszła tylko umyć ręce. Słysząc to, Seraphina podziękowała. To dobrze, że pamięta, czego ją uczyłam i wie, że przed każdym posiłkiem trzeba myć ręce. Przed toaletami znajdowała się wspólna umywalka. Chloe nałożyła na dłonie mydło i szorowała je, nucąc melodię: – Mycie się przed spaniem sprawi, że będziesz ładniejsza! Z męskiej toalety wyszła wysoka postać i stanęła obok niej, również myjąc ręce. Chloe zerknęła na niego przez lustro i od razu szeroko otworzyła oczy. Wygląda jak moi bracia! Taki przystojny! Wpatrywała się w niego tak intensywnie, że aż zrobiła zeza. – Ma pan dzieci, panie Przystojniaku? Nie mamy tatusia, więc jeśli on ma dzieci, ale nie są z nim, może to my jesteśmy jego dziećmi! Słysząc jej słodki głos, Dominic odwrócił głowę i spojrzał na uroczą dziewczynkę. – Nie. Jego głos był chłodny, a na twarzy nie malował się żaden wyraz. Słysząc to, Chloe westchnęła. – Ja też nie mam tatusia. Kącik jego ust drgnął, gdy obserwował wyraz jej twarzy. Dominic niewiele wiedział o obchodzeniu się z dziećmi, więc nie miał pojęcia, jak ją pocieszyć. W tym momencie Chloe wpadła na pomysł. A gdybym tak przedstawiła go Serze? Na pewno jej się spodoba, skoro jest taki przystojny! Zachichotała, wycierając ręce papierowym ręcznikiem, w duchu chwaląc się swoją błyskotliwością. – Zostaniemy przyjaciółmi, panie Przystojniaku? Proszę podać mi swój numer, a pewnego dnia zaproszę pana na obiad. Nauczyła się tych słów z telewizji, skąd wiedziała też, że mężczyźni i kobiety chodzą na randki, wspólnie jedząc. W serialu to mężczyźni stawiali posiłek kobietom. Ale skoro Sera ma na głowie naszą trójkę, tym razem to ja go ugoszczę! Dominic miał już wychodzić, kiedy usłyszał jej słowa. Zmrużył oczy, a na jego przystojnej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Co za interesująca mała dziewczynka. Wie nawet, jak zaprosić kogoś na posiłek. Wyciągnął wizytówkę z wytłoczonymi złotymi literami i wręczył jej. – To mój numer. Z jakiegoś powodu, patrząc na dziewczynkę, odczuwał dziwne poczucie zażyłości i niewytłumaczalną sympatię. Chloe przyjęła wizytówkę i schowała ją do swojej małej torebki przez ramię. Następnie poklepała ją, mrucząc pod nosem: – Muszę o nią dobrze dbać. Widząc Dominica wchodzącego do prywatnej sali, Vivian natychmiast wstała, nie mogąc oderwać od niego wzroku. – Witam, panie Vance! Jedyną rzeczą, jaka przyszła mu do głowy na widok stojącej przed nim kobiety, było to, że jej ostra linia szczęki wygląda nieco przerażająco. Tymczasem Vivian była wyraźnie zdenerwowana. W końcu był głową najbardziej prestiżowej rodziny w Port Kingsley. Jeśli uda mi się za niego wyjść, w przyszłości będę mogła robić w Port Kingsley wszystko, na co tylko przyjdzie mi ochota. Jej serce przepełniała ogromna ekscytacja. Wszystko to zasługa mojej urody, która potrafi przyciągnąć tak wyjątkowego mężczyznę! – Witam, panno Stirling. Mam do pani pytanie. Czy kiedykolwiek doświadczyła pani czegoś dziwnego, na przykład jakiegoś snu? Chociaż nie do końca rozumiała, co miał na myśli, wiedziała, że musi wykorzystać tę okazję, biorąc pod uwagę, że był niezwykle przystojny i zarządzał Grupą Vance. – Tak. Kiedy byłam mała, śniło mi się, że wypadł mi ząb, i to sprawdziło się następnego dnia. Nie uważa pan, że to niesamowite? Słysząc jej słowa, Dominic splótł dłonie na stole, zachowując spokój na twarzy, i zapytał: – Czy kiedykolwiek otrzymała pani pierścionek od mężczyzny? Vivian pokręciła głową. – Nie. Nigdy nie miałam chłopaka, więc nie ma mowy, żebym dostała taki prezent.