Bastian – Martwię się o Valeraine. Nie wyglądała rano najlepiej. – Przetarłem czoło wierzchem dłoni, ocierając warstwę potu. Barrett przeskoczył zgrabnie nad powalonym pniem, lądując stopą w kałuży. Obu nas ochlapało błoto. – Tak? To znaczy? – Była blada. Miała cienie pod oczami. I nie wiem, czy to tylko moja wyobraźnia, ale wydawała się też chudsza. Jakby schudła w ciągu ostatnich kilku dni. Ten