Jenny natychmiast zmarszczyła brwi. Odwróciła się do Morgan i powiedziała: "Sprawdź stan pacjenta i daj mi znać, jeśli będzie potrzebna pomoc". "Dobrze, tak zrobię!" W ciągu pięciu minut Morgan wpadła z powrotem do gabinetu Jenny. "Doktor Walter, proszę spojrzeć na pacjenta. Jego stan wydaje się bardzo po..." Zanim Morgan zdążyła dokończyć zdanie, Jenny była już poza gabinetem, idąc w stronę oddziału ratunkowego. Wkrótce obie znalazły się na miejscu, gdzie zobaczyły gromadzącą się grupę ludzi. Z tłumu dobiegały ciche szlochy. "Proszę uratować mojego męża, doktorze! Błagam! Ma dopiero czterdzieści pięć lat! Nie mogę bez niego żyć!" "Proszę się nie martwić, właśnie przeprowadzamy u niego badania. Zrozumiemy jego stan dopiero, gdy pojawią się wyniki". Widząc to, Morgan pociągnęła za sobą Jenny, przepychając się przez tłum. "Przepraszam! Doktor już tu jest". Słysząc to, członkowie rodziny pacjenta szybko ustąpili jej z drogi, pozwalając wejść na oddział ratunkowy. "Co się stało?" zapytała natychmiast Jenny. "Pacjent uległ wypadkowi samochodowemu i ma krwotok mózgowy. Sprawdzamy, ile krwi stracił, ale jego sytuacja nie wydaje się zbyt optymistyczna". Chociaż lekarz prowadzący na oddziale ratunkowym nie był zaznajomiony z Jenny, uznał, że przedstawianie się nie jest konieczne, gdy zobaczył na jej plakietce, że jest nowym zastępcą ordynatora oddziału neurochirurgii. "Oto wynik tomografii komputerowej głowy" – poinformowała głośno pielęgniarka, wręczając im raport. Analizując wynik badania, lekarz z oddziału ratunkowego zmarszczył brwi, po czym skomentował: "Sytuacja jest bardzo tragiczna. Biorąc pod uwagę dużą ilość krwawienia, pacjent cierpi na wgłobienie mózgu z powodu zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego. Należy natychmiast przeprowadzić operację". Skanując wzrokiem raport, Jenny zgodziła się, kiwając głową, po czym powiedziała: "Dobrze, zorganizujmy operację". "Ale..." zaczął lekarz ratunkowy, wyglądając na nieco zawstydzonego. "Nasz szpital nie jest w stanie przeprowadzić takiego zabiegu". Kraniotomia nie była zwykłą operacją. "Odeślijmy pacjenta do lepszego szpitala" – zasugerował. "Wgłobienie mózgu uciska jego ośrodek oddechowy. Umrze w ciągu pół godziny, jeśli natychmiast nie wykonamy operacji. Jest pan pewien, że zdążymy dowieźć go do innego szpitala na czas?" – poważnie zakwestionowała Jenny. "Ale nie ma tu lekarzy zdolnych przeprowadzić tę operację. Co możemy zrobić, jeśli nie odeślemy go gdzie indziej?" zapytał bezradnie lekarz dyżurny. "Ja to zrobię!" oświadczyła Jenny. "Pani to zrobi?" zapytał z niedowierzaniem. Słyszał o tym, jak lekarz z zewnątrz objął stanowisko zastępcy ordynatora oddziału neurochirurgii. Domyślił się, że kobieta stojąca przed nim jest właśnie tą osobą. Czy naprawdę była w stanie przeprowadzić tak skomplikowaną operację? "Operacja? Jaka operacja?" zapytała żona pacjenta, w końcu docierając do straszliwej prawdy. Panika wypisana była na jej twarzy. Jenny cierpliwie jej to wytłumaczyła: "Stan pani męża jest krytyczny. Z powodu krwawienia w mózgu ciśnienie śródczaszkowe jest wysokie, co skutkuje wgłobieniem mózgu. Należy natychmiast wykonać kraniotomię". "Co?" zapytała żona. "Nie! Kraniotomia brzmi bardzo niebezpiecznie. A co, jeśli się nie obudzi?" Chociaż Jenny nosiła maseczkę, żona pacjenta mogła wywnioskować po jej głosie, że jest bardzo młoda. Czy młody lekarz, taki jak Jenny, potrafiłby przeprowadzić taką operację? "Proszę się najpierw uspokoić" – wtrąciła Jenny, nagle podnosząc głos. Sprawiło to, że wszyscy natychmiast zamilkli. "Rozumiem, co pani teraz czuje, ale nie możemy tracić czasu ze względu na stan pani męża. Musi zostać natychmiast poddany operacji. Jestem doktor Walter, zastępca ordynatora oddziału neurochirurgii tutaj, w Szpitalu w Parrington. Będę prowadzić operację pani męża. Zapewniam, że postaram się jak mogę". Żaden lekarz nigdy nie obiecałby udanej operacji. "Doktor Walter? Nigdy o niej nie słyszałem". "Zgadza się. Musi nas tylko straszyć. Jego stan prawdopodobnie wcale nie jest taki poważny". "Ach, lekarze potrafią tylko kłamać, by zarobić więcej pieniędzy na operacjach". Żona pacjenta była już gotowa podpisać zgodę na operację. Jednak słysząc pomruki swoich bliskich, zawahała się. "Myślę, że powinniśmy przenieść go do większego szpitala" – powiedział jeden z nich. "Nie, nie może zostać przeniesiony!" ostrzegła surowo Jenny, chwytając za ramię osobę, która to zaproponowała. "Podróż do najbliższego szpitala zajmie co najmniej dwie godziny. Pani mąż nie ma tyle czasu!" "Nie słuchajcie jej! Próbuje was tylko przestraszyć. Za kogo ona się uważa? Jak w ogóle możemy jej ufać? Jeśli chce, żebyśmy jej uwierzyli, lepiej niech dyrektor szpitala za nią poświadczy. W przeciwnym razie powinniśmy natychmiast przenieść go do innego szpitala". Ich słowa wpłynęły na żonę pacjenta. Gdyby dyrektor szpitala poręczył za Jenny, udowodniłoby to, że jest kompetentna. Jenny była sfrustrowana całą tą sytuacją. To nie był czas na takie rzeczy; liczyła się każda sekunda! Czuła się bezradna, nie mogąc powstrzymać ich przed tą decyzją. Jednak gdyby pozwoliła im zabrać stąd pacjenta, czy nie oznaczałoby to wydania na niego wyroku śmierci? Sięgnęła więc po telefon, gotowa zadzwonić do dyrektora. W każdym razie życie człowieka było najważniejsze. "Ja za nią ręczę!" przerwał im głęboki głos. Wszyscy odwrócili się, by spojrzeć na źródło tego głosu. Za nimi stał mężczyzna ubrany w dopasowany czarny garnitur, emanujący pewnością siebie.