"Nie winię pana za brak zrozumienia prawa medycznego, panie Faust. Muszę jednak pana poinformować, że zabrania mi ono wykonywania praktyki poza moim miejscem rejestracji, którym tak się składa, że jest Szpital w Parrington, więc... rozumie pan, prawda?" Zazwyczaj przedstawiłaby krótsze wyjaśnienie. Jednakże w imię dobra pacjentki, była gotowa na dłuższe wywody. "Więc nie może pani przeprowadzić operacji w prywatnym szpitalu?" zapytał. "Dokładnie tak". Jenny nie chciała rujnować dla niego swojej kariery. Alec zamilkł. Nie spodziewał się takich regulacji. "Jeśli nie ma niczego innego, w czym mogłabym panu pomóc, proszę pozwolić mi odejść. Proszę jednak o szybkie podjęcie decyzji, panie Faust". Widząc wahanie Aleca, Jenny wiedziała, że nie chciał przenosić Faye do Szpitala w Parrington, ponieważ nie wierzył w ich obiekty i jakość usług. Skoro tak wyglądała sytuacja, nie mogła nic więcej zrobić. Wkrótce Jenny zniknęła mu z pola widzenia. Vincent podszedł do niego, pytając: "Czy doktor Walter zgodziła się operować Faye?" Alec pokręcił głową. Chociaż nie obiecała, że się tym zajmie, wcale mu nie odmówiła. Ponadto to, czy mogła wykonać operację, zależało wyłącznie od niego. Nie mając pojęcia, co chodziło po głowie Aleca, wyraził swoje zdumienie. "Ci sławni lekarze są naprawdę dziwni". W końcu nawet sam prezes Grupy Faust nie zdołał przekonać jej osobiście. Wydawało się, że doktor Walter wcale nie jest osobą łatwą we współpracy. Po jej spektakularnym pierwszym dniu, nazajutrz wszyscy w szpitalu spoglądali na nią z nowym, głębszym podziwem. Pacjenci oczekujący na operację z mniejszą niechęcią zgłaszali się na wizyty, gdy tylko dowiadywali się, że to ona poprowadzi ich zabieg. Jenny wykonała trzy operacje w ciągu jednego dnia. Podczas gdy jej współpracownicy wydawali się całkowicie przytłoczeni, ona przez cały dzień tryskała energią, nie zdradzając najmniejszych oznak zmęczenia. "Czy na dziś są przewidziane jeszcze jakieś operacje?" zapytała Morgan, która stała za nią. "To wszystko". Morgan pokręciła głową. Oddział neurochirurgii w Szpitalu w Parrington nie radził sobie najlepiej, przez co pacjentów było niewielu. Czuła jednak w kościach, że wszystko zmieni się wraz z przybyciem Jenny. "Doktor Walter, przepraszam, że rano patrzyłem na panią z góry. Zdecydowanie jest pani najlepszym neurochirurgiem, jakiego kiedykolwiek spotkałem" – powiedział jeden z lekarzy z jej zespołu. W jego oczach lśnił podziw. "Jest pani również najbardziej pracowitym lekarzem, z jakim miałem okazję współpracować" – dodał inny z cierpkim uśmiechem. Uśmiechając się, Jenny spojrzała na nich i powiedziała: "Jesteście już zmęczeni? Kiedyś wykonywałam sześć operacji dziennie od rana do wieczora bez najmniejszej przerwy". Słysząc to, pokazali jej kciuki w górę. Operacje mózgu słynęły ze swojej długości. Ponadto w mózgu znajdowało się mnóstwo nerwów, co oznaczało, że neurochirurdzy musieli zachowywać najwyższą czujność przez cały czas trwania zabiegu. Nawet jedna operacja wystarczała, by całkowicie ich wyczerpać, nie mówiąc już o sześciu. Pozostali lekarze bali się nawet to sobie wyobrazić. "Teraz w końcu wiecie, jak wspaniała jest doktor Walter" – wtrąciła Morgan z zadziornym chichotem, dumna, że umiejętności jej idolki zostały ostatecznie docenione. "Tak, tak, wiemy". "Dobrze, wszyscy ciężko dziś pracowaliście. Stawiam całemu oddziałowi wspaniałą kolację" – obiecała Jenny. Najwyższy czas zjeść coś w towarzystwie personelu jej oddziału. "Nie ma takiej potrzeby" – odpowiedzieli ze śmiechem. "Nasz ordynator dawno temu obiecał nam, że postawi posiłek, żeby powitać panią na pokładzie". Śmiali się i rozmawiali, zmierzając w stronę gabinetu ordynatora, gdy nagle padł na nich wysoki cień. Podnosząc głowy, zamarli w szoku, widząc stojącego przed nimi Aleca. Dlaczego znowu się tu pojawił? Wszyscy odwrócili się w stronę Jenny. Słyszeli już plotki o tym, że domagał się od niej przeprowadzenia operacji, co tylko podsyciło ich podziw dla nowej pani doktor. "W porządku. Do zobaczenia wieczorem na kolacji" – powiedziała do nich Jenny, ignorując stojącego obok Aleca, zupełnie jakby był przezroczysty. Wszyscy szybko się wymknęli, a Jenny i Alec wkrótce pozostali sami na korytarzu. Spojrzała na niego i rzekła: "Musiał pan podjąć decyzję, skoro znowu się pan tu pojawił, panie Faust". Alec skinął głową, odpowiadając: "Przeniosłem tu Faye, jest teraz na swojej sali. Kiedy będzie miała pani czas rzucić na nią okiem?" Jenny skinęła w odpowiedzi. Zgodnie z jej przewidywaniami, Alec był stanowczy i szybki w swoich działaniach, nie pozostawiając miejsca na zwlekanie. "Mogę pójść teraz" – odparła. Skoro nie miała nic innego do roboty, dobrze byłoby złożyć wizytę Faye. Gdyby miała ją operować, czekałoby ich mnóstwo przygotowań. Z tymi słowami oboje ruszyli do sali Faye. Jenny nie odezwała się do Aleca po drodze ani słowem, jak gdyby w ogóle go tam nie było. Gdy w końcu zobaczyła Faye, od razu zauważyła jej poważny stan. Dziewczyna wyglądała na bladą i wątłą, zbyt słabą, by wytrzymać nawet lekki powiew wiatru. Słysząc, że ktoś wchodzi, Faye podniosła głowę, a jej oczy spotkały się ze wzrokiem pięknej pani doktor. "Alecu, kim ona jest?" "To twój główny chirurg, doktor Walter". Faye była wyraźnie wstrząśnięta. Nie spodziewała się, że jej chirurg będzie tak młoda. Pomyślałaby, że to żart, gdyby nie znała Aleca wystarczająco dobrze. "Dzień dobry, doktor Walter. Dziękuję za to, że zgodziła się pani poprowadzić moją operację" – powiedziała z uśmiechem. Jej twarz była całkowicie pozbawiona barw, wyglądała tak, jakby lada sekunda miała zemdleć. Jenny skinęła głową i powiedziała: "Zapoznałam się z twoją dokumentacją medyczną. Nie martw się za bardzo. To nic groźnego". "Na… naprawdę?" zapytała z niedowierzaniem. Lekarze w prywatnym szpitalu w zasadzie wprost oznajmili jej, że wkrótce umrze.