Powrotna droga do domu przypominała powolne duszenie się. Każde czerwone światło przeciągało to, co – jak wiedziała – nieuchronnie nadchodziło. Dominic był jak pies, który dorwał kość i nie zamierzał jej puścić. Margot czuła na sobie jego wzrok. Sprawiało to, że zaciskała dłonie na podołku. Czuła potrzebę wypełnienia tej ciszy. – To był miły wieczór – powiedziała, spiętym i zbyt swobodnym tonem. –