Elara: „Kotku, proszę, spójrz na mnie” – błagał Kaelen, gdy moje zamglone łzami oczy napotkały jego spanikowane spojrzenie. Jego bursztynowe ślepia taksowały moją twarz, szukając ukrytej odpowiedzi, podczas gdy mój telefon na stoliku kawowym zaczął pikać i wibrować. „To Zade”. Reid chwycił telefon i odebrał, a z głośnika dobiegł szloch i dźwięk syren. „Zade, co się dzieje?” – Alistair odezwał s