Amalia spacerowała po terenie kościoła, czekając na Donatę, która znajdowała się gdzieś w budynku. Dostrzegła idącego w jej kierunku Valeria i poczuła, jak sztywnieje. Nie była na to gotowa. – Witaj, Amalio. Wyglądasz dziś pięknie. – Zatrzymał się tuż przed nią. – Dziękuję. – Co tam masz? – Notatnik od ojca Bellucciego. – Ach, poznałaś go? I co o nim myślisz? – Jest naprawdę miły. Polubiłam go. –