Amalia leżała na łóżku, gdy usłyszała skrzypienie otwieranych drzwi. – Amalio, mogę wejść? – Głos Donaty brzmiał przymilnie. – Wszyscy robicie, co wam się podoba, więc po co pytać? – prychnęła niecierpliwie Amalia. – Przyszłam cię przeprosić, jeśli pozwolisz. Amalia usiadła na łóżku, przyciskając poduszkę do brzucha i opierając się o wezgłowie. Zmrużonymi oczami obserwowała, jak kobieta podchodzi