SERAPHINA – Pozwól, że ja zacznę – powiedziałam szybko, dysząc. – Proszę. Archer skinął głową. – Chcesz usiąść? Pokręciłam głową tak gwałtownie, że aż zakręciło mi się w niej. – Nie. Nie trzeba. Wzięłam głęboki oddech, patrząc na niego, ale zaraz uciekłam wzrokiem. Nie mogłam na niego patrzeć, jeszcze nie teraz. Mogłabym stracić odwagę. Zaczęłam chodzić tam i z powrotem, splatając spocone dłonie.