Wiedziałem, że mój brat tam był, jeszcze zanim wszedłem do barku. Nie ujawnił swojej obecności. Po prostu tkwił w cieniach — cały Kier. – Kieran – odezwałem się ochrypłym głosem. – Hmm? – W końcu wyszedł z cienia i stanął obok mnie, po czym zabrał butelkę z moich rąk i wziął solidny łyk. – Kieran, czuję ten węzeł w piersi. Nie chce zniknąć. Sprawia, że trudno mi się oddycha. Co to jest? – Nie