– Archer! – załkałam, rzucając się naprzód. Złapał mnie, opadając na kolana z moją osobą w ramionach. – O, Boże! Archer! – Moja Sera – wyszeptał, raz za razem całując mnie we włosy; jego głos drżał. – Moja słodka Sera. Szlochałam w jego ramionach, z twarzą ukrytą w jego klatce piersiowej, a moje ciało dygotało, gdy powtarzałam: – Archer! Był tu, trzymał mnie w ramionach w swojej ludzkiej postaci,