**DRAVEN** – Domonic? – kwilę, gdy podnosi się z łóżka i rusza w stronę łazienki. Jego kroki się zacinają, ale nie odwraca się. – Mam kilka spraw do załatwienia. Muszę wziąć prysznic. – Po czym znika w łazience i zamyka drzwi, nie oglądając się za siebie. *Co się, do diabła, właśnie stało?* Moje ciało płonie, gdy próbuję otrząsnąć się z potrzeby posiadania go między moimi nogami i jego ust na moje