**DOMONIC** Z jednym ostatnim pchnięciem w plecy Michaela, puszczam go. – Zaproponuję ci układ, Michael. Słuchasz mnie? Odwraca się, dysząc ciężko i pocierając kark. To oczywiste, że właśnie wyrwałem mu bark ze stawu, a jego głowa zwisa bezwładnie na lewo, więc pewnie połamałem mu też jakieś kości. Zamiast kiwnąć głową, krzywi się, mówiąc: – Tak. Kuli się, gdy robię krok naprzód, a ja muszę zakryć