**DRAVEN** – Co? – warczę. – T-tutaj?! Ramiona Domonica zamykają się wokół mnie, gdy zaczynam się szarpać, a moje oczy kierują się prosto na zasłonięte okna; skowyt strachu wydobywa się z moich ust. – Draven – zachęca, próbując przykuć moją uwagę, ale mój umysł jest natychmiast zajęty innymi rzeczami. Jak na przykład tym, *jak* Marcus odkrył, gdzie pojechałam? I *ile* mam czasu, zanim po mnie przy