**DRAVEN** – Przestań – mówi Domonic, a ja po raz pierwszy zauważam, że klęczy przede mną. Spoglądam na niego w dół i widzę, że trzęsie się z wściekłości. – Przestań? – Proszę – syczy Domonic. – Daj mi tylko minutę. Oczy Domonica są zamknięte, a jego dłonie zaciśnięte na moich udach. Uścisk jest daleki od delikatnego i czuję furię promieniującą od niego. Drżę. Dosłownie się trzęsę. Moje ciało wrac