– Proszę bardzo. – Ann odeszła, zostawiając mnie i Aleca samych. Nie chcąc widzieć litości w jego oczach, też zaczęłam odchodzić. – Dzięki – rzuciłam przez ramię, wzdychając. – Spędź ze mną dzień – odparł Alec. – Co zrobić? – Nawet nie zwolniłam kroku, zmuszając go do nadążania. Wciąż miał na sobie tylko te spodenki z zeszłej nocy. Jego nagi tors wrzeszczał do mnie, bym go polizała. Gdybym się zat