Elena zamarła w chwili, gdy zobaczyła krew. Była wszędzie — gęsta i ciemna. Nie mogła się poruszyć. Nie mogła oddychać. Nie mogła myśleć. Wszystko wokół niej wyblakło, w uszach jej dzwoniło, jakby świat kompletnie zamilkł. Twarz jej brata była blada, jego klatka piersiowa nienaturalnie nieruchoma. A potem... głos jej matki, ochrypły i zdesperowany, przebił się przez mgłę. — Dzwoncie, kurwa, po tę