Dom zamrugał, wpatrując się w matkę i czekając, aż powie coś — cokolwiek — co uświadomiłoby mu, że żartuje. Nie żartowała. Zacisnął szczękę i odwrócił się do ojca, który wciąż jadł, jakby przed chwilą nie zburzył ostatniej krztyny spokoju, jaka pozostała Domowi. Napięcie w jadalni stawało się nie do zniesienia, było duszące. Dom pokręcił głową. Wcześniej by go to nie obeszło. Podjął już decyzję o