**Soren** Nagły dzwonek telefonu wyrwał mnie z zadumy. Zamrugałem, patrząc na ekran, na którym jarzyło się imię mojej matki. Uspokoiłem oddech i odebrałem. „Witaj, matko”. „Soren, kochanie, jak się masz?”. Jej głos był ciepły, ale podszyty znajomą nutą niepokoju. „W porządku” – skłamałem. Chwila ciszy. Nie uwierzyła mi. „A jak podróż? Jak sobie radzisz?”. „Wszystko idzie dobrze. Wszystko przebiega